İnsan bir başarıya ulaşacağına inanmaya görsün. Gözü başka hiç bir şey görmez. Aynı güdümlü füzeler gibi hedefi nereye giderse oraya gider. Hedefinden asla sapmaz. Hedefim kaybolacak diye gözlerini bile kapamaz. Gözüne uyku girmez. Her an hedefine bir adım daha yaklaşabilmenin heycanını yaşar ve asla ona doğru gitmenin dışında başka bir şey düşünmez. İşte isteme dediğimiz şey bu. Herkes bir şeyler ister ama çok az insan istediğine ulaşır. Bu da gerçekten (içten) istemekle, sadece istemiş olmak için istemek arasında ki gerçek fark olsa gerek.

Ben şuna inanıyorum ki insan bir şeye inandıktan sonra artık onun önünde dağlar olsa dayanamaz. İstediği şeyi mutlaka alır. Aslında insan kendini çok tanımamakta, kendini güçsüz hissetmektedir. Bundan dolayı da nefesi az olur ve hedefine ulaşamadan yorulur.

Halbu ki bilse ki insanın için de mantıkla bilimle izah edilemeyecek bam başka bir güc var. İstek var. Koskoca bir dev var. Ama galiba işin asıl yanı bu. Herkesin içinde bir dev uyuyor ama birileri bir gün bu devi uyandırmayı başarabiliyor birileri bu devin varlığından bile haberi yok. Bu da hayatın bir kanunu olsa gerek.

Benim söyleyebileceğim tek bir şey var. İNSAN İSTEDİĞİ HER ŞEYİ BAŞARABİLİR.